Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID jalali 1388 3 30 gregorian 2009 6 20 11 1 online 1 fulltext

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID تاثیر تمرین‌های مکنزی و ثبات دهنده کمر در بهبود عملکرد و درد بیماران مبتلا به کمر درد مزمن زمینه و هدف: علی رغم مطالعات فراوان در زمینه درمان کمر درد، در مورد مناسب ترین مداخله درمانی توافقی وجود ندارد. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر تمرین های مکنزی با تمرین های ثبات دهنده کمر در بهبود عملکرد و درد مزمن کمر بود. روش بررسی:‌ در یک کارآزمایی بالینی سی و دو بیمار با تشخیص کمر درد مزمن از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه تمرین های ثبات دهنده (16 نفر) و مکنزی (16 نفر) قرار گرفتند. درد با پرسشنامه مک گیل، ناتوانی با پرسشنامه اسوستری، دامنه حرکتی فلکسیون کمر با آزمون شوبر و زاویه لوردوز کمر با خط کش انعطاف پذیر، قبل و پس از درمان ارزیابی شد. برنامه درمان برای هر دو گروه شامل 10 جلسه تمرین روزانه و هر جلسه حدود یک ساعت بود. از آزمون‌های t مستقل، من‌ویتنی، t زوج و ویلکاکسون برای مقایسه نتایج استفاده گردید. یافته‌ها: بعد از درمان میانگین درد، ناتوانی و لوردوز کمری در هر دو گروه کاهش یافت (001/0P<). میانگین دامنه حرکتی کمر تنها در گروه تمرین های مکنزی بعد از درمان افزایش یافت (001/0P<). اختلاف معنی داری بین دو گروه از نظر متغیرهای مورد مطالعه بعد از درمان وجود نداشت. نتیجه گیری: تمرین های ثبات دهنده و مکنزی سبب کاهش درد، ناتوانی و زاویه لوردوز کمر در بیماران با درد مزمن کمر می شوند. همچنین تمرین های مکنزی باعث افزایش دامنه حرکتی فلکسیون کمر می شوند. در مجموع هیچ یک از دو روش درمانی بر دیگری برتری ندارد. Background and aim: In spite of many researches about low back pain treatment, there is no agreement regarding the most appropriate intervention. This study aimed to compare the effects of McKenzie exercises with lumbar stabilization training on the chronic low back pain and functional improvement. Methods: Thirty-two patients with chronic low back pain were selected through simple non-probability sampling for this double-blind randomized clinical trial. Subjects were randomly assigned to either a stabilization exercise group (n=16) or a McKenzie exercise group (n=16). Before and after intervention, we assessed pain (ordinal) through McGill Pain Questionnaire (MPQ), disability (ordinal) with the Oswestry Disability Index (ODI), range of lumbar flexion (centimeter) using Schober test and lumbar lordosis (degree) with flexible ruler. A 10 session daily exercise program, one hour per session was performed for both groups. Independent t-test or Mann-Whitney U and paired t-test or Wilcoxon were used for comparison between the pretreatment and post treatment test results between groups and within groups, respectively. Results: The mean pain disability and lumbar lordosis decreased in both group (P<0.001). The mean range of lumbar flexion increased only in the McKenzie group (P<0.001). After treatment, there was no significant difference between two groups regarding related variables (P>0.05). Conclusion: Both lumbar stabilization and McKenzie exercises cause decreasing in pain, disability and lumbar lordosis in patients with chronic low back pain. McKenzie exercises also cause increasing in range of lumbar flexion. However, one treatment method was not more effective than the other. واژه‌های کلیدی: بهبود عملکرد، تمرین ثبات دهنده، تمرین مکنزی، کمر درد مزمن، ناتوانی Chronic Low Back Pain, Disability, Functional improvement, Stabilization exercise, McKenzie exercise 1 9 M Hosseinifar محمد حسيني فر E-mail:fardash_s@yahoo.com No A Akbari دکتر اصغر اكبري No A Shahrakinasab ابوالفضل شهركي نسب No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID تاثیر تشکچه هوا بر ارتعاش منتقله به تمام بدن رانندگان اتوبوس بر پایه استاندارد زمینه و هدف: ارتعاش تمام بدن (WBV) از دلایل اصلی اختلالات اسکلتی عضلانی رانندگان است. یک روش برای کاهش ارتعاش استفاده از وسیله عایق می باشد. در این تحقیق، جهت کاهش میزان ارتعاش از یک تشکچه هوا استفاده شده و با اندازه گیری ارتعاش منتقله به رانندگان قبل و بعد از استفاده از تشکچه، اثربخشی آن در کنترل ارتعاش مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: این مطالعه، مداخله ای و بر روی 95 نفر از رانندگان شرکت واحد اتوبوسرانی انجام شد. پارامترهای ارتعاش در سه محور ورود ارتعاش به بدن، در دو مرحله قبل و بعد از قرار دادن تشکچه بر روی صندلی راننده توسط دستگاه ارتعاش سنج اندازه گیری و با استفاده از آزمون آماری t زوجی مقایسه شدند. یافته ها: مقایسه مقادیر ارتعاش قبل و بعد از استفاده تشکچه نشان داد که ماکزیمم فشار (Pmax) در محورهای X،Y به ترتیب(m/s2) 2921/0 و (m/s2) 3081/0 کاهش (05/0P<) و همچنین مقادیر شتاب معادل (Aeq) در این دو محور به ترتیب(m/s2) 2829/0 و (m/s2) 1879/0 کاهش (001/0P<) و ماکزیمم تراز (Lmax) نیز در محور X (m/s2) 2794/1 (01/0P<) کاهش داشته است. نتیجه گیری: مقادیر ارتعاش اتوبوسها از مرز کاهش آسایش استاندارد ISO-2631/1997 بالاتر بود. استفاده از تشکچه مورد نظر تا حدی در کاهش ارتعاش منتقله به رانندگان تاثیر داشت، اما این کاهش به میزانی نبود که ارتعاش را به حد مجاز برساند و بتواند از آثار سوء ارتعاش پیشگیری کند. Background and aims: Whole Body Vibration (WBV) transmitted to drivers is one of the main reasons for several different symptoms such as musculoskeletal disorders. One of the recommendations to decrease the effects of whole body vibration is using a device that acts as an isolator. In this study, we used an air cushion as a device to decrease WBV. We measured whole body vibration transmitted to drivers before and after using this air cushion. Methods: This interventional study was performed with 95 bus drivers in Isfahan. Vibration parameters were measured in 3 axes and amount, of vibration were measured before and after using air cushion. Statistical analysis the data was carried out using the SPSS software, in which data were analyzed using the student's paired t test. Results: Comparison of the vibration before and after using the air cushion showed a significant reduction in maximum pressure (Pmax) in X and Y axes (P<0.05), a significant reduction in acceleration equivalent value (Aeq) in X and Y axes (P<0.001). Finally, Lmax was decreased in X axis. Conclusion: Our data showed that the buses which are being used in Isfahan vibrate more than the standard level. Although, using air cushion could significantly reduce vibration transmitted to bus drivers, but the vibration is still over than standard level. cushion, Bus drivers, Musculoskeletal diseases, Whole body vibration. واژه های کلیدی: اتوبوس، ارتعاش، اختلالات اسکلتی عضلانی، تشکچه هوا. 10 15 E Habibi دکتر احسان اله حبیبی No N Sadeghi مهندس نسرین صادقی E-mail:na.sadeghi@gmail.com No S Pourabdian دکتر سیامک پور عبدیان No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مقایسه بروز نوع آریتمی های قلبی بعد از انفارکتوس میوکارد در بیماران سیگاری و غیر سیگاری بستری در بیمارستان هاجر وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، 1385 زمینه و هدف: مصرف سیگار مهمترین عامل خطر قابل اصلاح بیماری کرونر قلبی است. آریتمی ناشی از انفارکتوس میوکارد مهمترین عامل زمینه ساز مرگ در این بیماری است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه بروز نوع آریتمی های قلبی بعد از انفارکتوس میوکارد در بیماران سیگاری و غیر سیگاری بستری در بیمارستان هاجر(س) دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی – تحلیلی که 200 بیمار مبتلا به انفارکتوس میوکارد بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان هاجر(س) شهرکرد (100 نفر سیگاری و 100 نفر غیر سیگاری) به روش در دسترس انتخاب شدند. اطلاعات بوسیله پرسشنامه و برگ ثبت متغیرهای فیزیولوژیک، پارامترهای آزمایشگاهی، نوع آریتمی و سکته قلبی تشخیص داده شده بوسیله متخصص قلب، جمع آوری و به کمک آزمون های آماری t مستقل و آزمون دقیق فیشر تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: میانگین سنی در بیماران سیگاری 12/8±23/54 و غیر سیگاری 11/8±23/55 سال بود. 5/70% از سکته ها از نوع قدامی و بقیه تحتانی بود (05/0P>). در زمینه نوع آریتمی های قلبی ایجاد شده در گروه سیگاری تاکی کاردی سینوسی، فلوتر دهلیزی، ضربان زودرس بطنی، تاکی کاردی بطنی و فیبریلاسینون بطنی نسبت به غیر سیگاری بیشتر بود (05/0P<). نتیجه گیری: نتایج تحقیق بیانگرآن بود که بروز آریتمی های قلبی افراد سیگاری که دچار انفارکتوس قلبی شده نسبت به افراد غیر سیگاری مبتلا به انفارکتوس قلبی بیشتر است. لذا افراد سیگاری دچار انفارکتوس قلبی در بیمارستان باید از نظر وجود آریتمی بیشتر مورد توجه قرار گیرند. Background and aim: Smoking is one of the main reversible risk factors for coronary artery disease. Incidence of arrhythmia induced by myocardial infarction is the most important reason for death in these patients. Mortality rate in smoking myocardial infarction patients is grater than non smoking patients, but the aim of this study was to compare the incidence of arrhythmias between smoking and non smoking myocardial infarction patients. Methods: In this case and control descriptive analytic study, 200 myocardial infarction patients (100 smoking & 100 non-smoking patients) who were referred to cardiac care unite in Hajar university hospital were selected. Data were collected using questionnaires, filing the form of physiological variables, laboratory findings and finally types of arrhythmias and myocardial infarctions. Data were analyzed by the independent-t test and the Fisher's exact test. Results: The average age in smoking patients was 54.23±8.12 and it was 55.23±8.11 in non-smoking patients. Type of myocardial infarctions in 70.5% of the cases was anterior myocardial infarction and the rest was inferior myocardial infarction. Our study showed that the type of arrhythmia in smoking group was different than non-smoking group. Sinus tachycardia, Atrial Flutter, preventricular heart beat, ventricular tachycardia and ventricular fibrillation were higher in smoking group compared to the non-smoking group (P<0.05) Conclusion: According to this study, the incidence of arrhythmia in smoking patients with myocardial infarction is greater than non-smoking patients. Therefore, more attention should be focused on smoking patients with myocardial infarction for arrhythmia. واژه های کلیدی: آریتمی قلبی، انفارکتوس میوکارد، بیماران سیگاری. Keywords: Cardiac arrhythmia, Myocardial infarction, Smoking 16 21 SAM Hasheminia سيد علي محمد هاشمي نيا No Sh Salehi tali شهريار صالحي تالی E-mail:sh_salehitali@yahoo.com No A Khaledifar دكتر ارسلان خالدي فر No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی تغییرات وزن بدن، توده چربی ، ظرفیت هوازی و دریافت انرژی به دنبال حذف یک وعده غذایی در زنان جوان زمینه و هدف: یکی از روش های معمول کنترل وزن بویژه در بین زنان جوان محدودیت دسترسی غذایی است. این مطالعه با هدف بررسی تغییرات وزن بدن و سایر شاخص های فیزیولوژیک از جمله نمایه توده بدن (BMI)، توده چربی (Fat mass) و ظرفیت هوازی (VO2 max) در زنان جوان به دنبال حذف یک وعده اصلی غذایی روزانه انجام شد. روش بررسی: طی یک مطالعه نیمه تجربی 40 دانشجوی دختر داوطلب به صورت در دسترس از دانشکده علوم تغذیه و صنایع غذایی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی وارد مطالعه شدند. وزن و قد توده چربی، ظرفیت هوازی (VO2 max) و انرژی دریافتی در شروع (شرایط معمولی) و پس از چهار هفته (محدودیت دریافت باحذف یک وعده غذایی) اندازه گیری شد. از نرم افزار تغذیه ای NutritionIII برای آنالیز یادآمد خوراک استفاده شد. نتایج بدست آمده از طریق آزمون t زوج مقایسه گردید. یافته ها: به ترتیب در شروع وچهار هفته بعد میانگین وزن 5/84/57 و 4/83/57 کیلوگرم، میانگین نمایه توده بدنی 4/29/21 و 3/28/21 کیلوگرم بر متر مربع، میانگین ضخامت چربی 6/53/20 و 2/58/19 میلی لیتر و ظرفیت هوازی (VO2 max) 0/86/52 و 7/83/52 میلی لیتر به کیلوگرم بر دقیقه بود (05/0P>). همچنین میانگین دریافت انرژی در قبل و یک ماه بعد به ترتیب 3191973 و 4431951 کیلوکالری در روز بود (05/0P>). نتیجه گیری: حذف یک وعده غذایی اصلی روزانه با کم نشدن میزان انرژی دریافتی تاثیری بر کنترل وزن نداشته و به نظر می رسد افراد مورد بررسی با ایجاد تعادل بین دریافت و مصرف انرژی در برابر محدودیت دسترسی به غذا، تطابق فیزیولوژیکی برقرار کرده اند. پایش مستمر دریافت غذا و دریافت انرژی برای کنترل و ثبات وزن بدن ضروری به نظر می رسد. 277 Background and aim: Young girls often intend to use food restricted diets to loose their body weight and to be fit. This study was carried out in order to determine the effect of food restriction on the changes of body weight, body fatness, aerobic capacity and energy intake in young women in Tehran. Methods: In a Quasi-experimental study, 40 volunteers were selected from girl students. Their weight, height, body fatness (by measuring Triceps Skin fold (TSF) Thickness), aerobic capacity (VO2max) and energy intake were measured at the beginning of the study. The students were asked to skip one of their meals per day for a period of four weeks. At the end of 4 weeks, all variables were measured again and compared with the previous data. Data were analyzed using paired t test. Results: No significant differences were seen in weight, BMI, TSF and VO2max (P>0.05). We also did not find any significant difference in energy intake following the skipped meal in young women (P>0.05). Conclusion: The results of this study demonstrate that the food restriction for four weeks in young women has no significant effect in body weight and fatness. It seems that there is a physiological adaptation in energy intake and expenditure. واژه های کلیدی: دریافت انرژی، کنترل وزن، ظرفیت هوازی، محدودیت دریافت غذایی Aerobic capacity, Energy intake, Food restriction, Weight control. 22 27 N Salarkia ناهید سالار کیا E-mail:n_salarkia@hotmail.com No A Aminpour آزاده امین پور No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مقایسه تاثیر قرص های جلوگیری از بارداری کم دوز به روش استفاده خوراکی و واژینال در کنترل خونریزی رحمی ناشی از نقص عملکردی چکیده: زمینه و هدف: قرص های جلوگیری از بارداری که عموماً به صورت خوراکی مصرف می شوند عوارض جانبی همچون ایجاد حالت تهوع و استفراغ و افزایش فشار خون دارند. مصرف واژینال این قرص ها باعث کاهش این عوارض می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی مقایسه ای اثر قرص های ضدبارداری با دوز کم (L.D. Contraceptive) در مصرف واژینال و خوراکی در کنترل خونریزی های رحمی ناشی از نقص عملکردی (DUB) انجام شده است. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی 100 نفر از زنانی که به علت خونریزی های رحمی ناشی از نقص عملکردی به درمانگاه های بیمارستان های شهید بهشتی و الزهرا(س) اصفهان مراجعه کرده بودند به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه درمان با قرص های ضد بارداری با دوز کم از طریق خوراکی و واژینال تقسیم شدند. برای افراد هر دو گروه در ابتدا و انتهای مطالعه مقدار خونریزی و طول مدت خونریزی بر اساس چارت Pictorial bleeding assessment اندازه گیری و عوارض جانبی دارو در انتهای مطالعه در هر دو گروه بررسی و با یکدیگر مقایسه شد. داده ها با استفاده از آزمون آماری کای دو تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که هر دو روش خوراکی و واژینال به طور موثری باعث کاهش مدت زمان و مقدار خونریزی حاصل از نقص عملکردی پس از سه دوره درمانی می شوند، که کاهش مدت زمان خونریزی در روش واژینال به نحو معنی داری از روش خوراکی بیشتر است (05/0P<). تهوع و استفراغ در گروه خوراکی بسیار بیشتر ازگروه مصرف واژینال بود (05/0P<). ولی در گروهی که مصرف واژینال داشتند عارضه عفونت ولوواژینیت (Vulvo Vaginitis) به نحو معنی داری بیش از گروه خوراکی بود (05/0P<). نتیجه گیری: با توجه به مطالعه حاضر، تجویز واژینال کنتراسپتیو با رعایت موارد بهداشتی در درمان خونریزی رحمی ناشی از نقص عملکردی (DUB) نتایج بهتری نسبت به روش مصرف خوراکی دارد. Background and aim: It has been shown that contraceptive pills, which are commonly used orally, have some side effects, such as vomiting, nausea, high blood pressure. Vaginally usage of the contraceptive pills reduces these side effects. This study aimed to evaluate and compare the effect of orally and vaginally usage of low dose contraceptive pills on bleeding pattern in dysfunctional uterine bleeding. Methods: In this clinical trial study, 100 women who had been referred to the Shahid-Beheshti and Al-Zahra hospitals of Isfahan as having dysfunctional uterine bleeding were divided into two equal groups. Groups 1 were given contraceptive pills orally and group 2 vaginally. Using pictorial bleeding assessment, the amount and duration of uterine bleeding were measured at the beginning and end of the study. In addition, the side effects of the pills were evaluated at the end of the study from both groups. Data were analyzed using Chi- square test. Results: Low dose contraceptive pill in vaginal route decreased bleeding amount and duration of bleeding more effectively than oral rout (P<0.05). The side effects of contraceptives, such as nausea and vomiting was significantly higher in orally-used group compared to the vaginally-used group (P<0.05), but vulvo-vaginitis was significantly higher in vaginally-used group (P<0.05). Conclusion: Using the contraceptive pill by vaginal rout is a safe method with few side effects compared with the oral rout. واژه های کلیدی: خونریزی رحمی، قرص های ضد بارداری، واژینال، نقص عملکردی. Contraceptive pill, Dysfunctional uterine bleeding, Side effects, Vaginal administration. 28 34 F Abbasi دکتر فریبا عباسی E-mail:noor_m81@yahoo.com No F Mehrabeyan دکتر فردوس محرابیان No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی سطح آنتی بادی ضد هپاتیت B در کارکنان واکسینه شده بیمارستان هاجر(س) شهرکرد، 87-1386 زمینه و هدف: ویروس هپاتیتB یکی از عوامل ایجاد کننده هپاتیت های ویروسی بوده و سیروز کبدی یکی از عوارض مهم آن می باشد. کارکنان بیمارستان یکی از گروه های پر خطر ابتلا به این بیماری می باشد که لزوم واکسیناسیون در آنها توصیه شده است. این مطالعه با هدف اندازه گیری سطح سرمی هپاتیت B در کارکنان بیمارستان هاجر(س)، انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی، سطح آنتی بادی ویروس هپاتیت B در سرم 257 نفر از کارکنان بیمارستان هاجر(س) شهرکرد در سال 87-1386 که همگی واکسینه شده بودند با استفاده از تکنیک الایزا تعیین گردید. داده های بدست آمده به کمک آزمون های آماری کای دو تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: از 257 نفر مورد بررسی، 21 نفر (2/8%) فاقد ایمنی، 85 نفر (33%) ایمنی نسبی و 151 نفر (8/58%) ایمنی کامل داشتند. در افراد واکسینه شده بین سطح ایمنی و مدت زمان سپری شدن از آخرین نوبت واکسیناسیون ارتباط معنی داری بدست آمد (05/0P<). نتیجه گیری: ایمنی و کارآیی واکسن در پرسنل بیمارستان نسبتاً خوب بوده و حداکثر زمان ایمنی مناسب ایجاد شده پنج سال می باشد. Background and aim: Hepatitis B virus (HBV) is one of the main causes of hepatitis and can lead to hepatic cirrhosis. Health services staffs are at high risk to this disease and are recommended to be vaccinated against HBV virus. The purpose of this study was to determine antibody levels against hepatitis B surface antigen (HBsAb) in Shahrekord Hajar hospital staffs. Methods: In this cross sectional study, 275 people from the Hajar hospital personnel were evaluated for their levels of HBsAb. The level of HBsAb was measured by Eliza test. Data were statistically analyzed with Chi – Square test. Result: From 257 people, 21 persons (8.2%) were not immune, 91 people (35.4%) were partially immune and 145 persons (56.4%) were completely immune. 56.4 percent of those personnel who had received their last vaccination within previous 5 years were immune (P<0.05). Conclusion: Our study showed that the level of HBsAb in health services personnel in Hajar hospital was good enough to protect them from hepatitis. In addition, maximum acquired immunity time is five years. واژه های کلیدی: آنتی بادی، هپاتیت B، کارکنان بیمارستان، واکسیناسیون. Keywords: Antibody, Hepatitis B, Hospital Staffs, Vaccination. 35 39 K Mokhtarian کبری مختاریان E-mail:k.mokhtaria@yahoo.com No M Yazdan Parast محسن یزدان پرست No R Tarshizi رضا ترشیزی No M Moghni دکتر ماندانا مغنی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی ناتوانی اندام فوقانی در زنان حامله مبتلا به سندرم تونل کارپ چکیده: زمینه و هدف: سندرم تونل کارپ مجموعه‌ای از علایم حسی- حرکتی است که در اثر فشار بر روی عصب مدین در مچ دست ایجاد می‌شود و تعداد قابل توجهی از مبتلایان این سندرم را زنان حامله تشکیل می‌دهند. هدف از انجام این مطالعه بررسی ناتوانی عملکردی اندام فوقانی و تاثیر آن در کیفیت زندگی در زنان باردار مبتلا به سندرم تونل کارپ بوده است. روش بررسی: این مطالعه توصیفی-تحلیلی بر روی 267 زن باردار تحت مراقبت در درمانگاه زنان بیمارستان های شریعتی و سپاهان اصفهان در سال 1384 انجام شد. از 52 زن باردار مبتلا به سندرم تونل کارپ و 54 زن باردار بدون علامت اطلاعات فرعی و زمینه‌ای بوسیله مصاحبه و معاینه و ناتوانی عملکردی اندام فوقانی بوسیله پرسشنامه DASH (Disability of the Arm, Shoulder and Hand) جمع آوری و با استفاده از آزمون های آماری t و من وتینی تجزیه و تحلیل گردید. یافته‌ها: از مجموع 267 زن باردار مورد بررسی، 52 نفر (47/19%) با میانگین سنی 3/4±25 مبتلا به سندرم تونل کارپ بودند. 9/51 درصد مبتلایان اولین حاملگی را تجربه می‌کردند. 7/82% زنان مبتلا در سه ماهه سوم بارداری دچار درگیری عصب مدین شده بودند. میانگین افزایش وزن در طول حاملگی در زنان مبتلا به سندرم تونل کارپال 4/2±6/11 و در زنان بدون علامت 1/1±5/8 کیلوگرم بود (001/0P<). نمرة کل و میانگین نمرة سایر اجزاء سیستم نمره‌بندی DASH در گروه زنان مبتلا به سندرم تونل کارپ بیشتر از گروه زنان بدون علامت بود (001/0P<). نتیجه‌گیری: ابتلا زنان باردار به سندرم تونل کارپ خصوصاً در سه ماهه سوم بارداری می‌تواند منجر به ناتوانی قابل توجه عملکردی در اندام فوقانی شخص مبتلا شود و به نوبه خود تاثیرات نامطلوبی بر روی کارآیی فرد بگذارد. بنابراین لازم است آموزش ها و آگاهی های لازم به مادران باردار داده شده و پیش آگهی بیماری برای فرد مبتلا ترسیم شود. Background and aim: Carpal tunnel syndrome (CTS) is a collection of sensory-motor signs and symptoms which are created due to mechanical pressure on median nerve at wrist. A considerable portion of these patients are pregnant women. The aim of this study was evaluate functional disabilities of upper limb due to CTS in pregnant women. Methods: A descriptive and analytical study was performed on 267 pregnant women, who had received health care service in Obstetrics and Gynecology clinics of Shariati & Sepahan hospitals in Isfahan Iran, 2005. From the total number of the pregnant women, 52 women who were affected by carpal tunnel syndrome (CTS) and 54 women who had not shown the symptoms of CTS were divided in two different groups. Minor and background data were obtained from conversation and physical examination. Scores of functional disability of upper limb were obtained from DASH questionnaire. Student’s t test and Man-Whitney test were used to compare the difference between groups. Results: 52 out of 267 pregnant women (19.47%) suffered from carpal tunnel syndrome (CTS) with average age of 25±4.3 years. 51.9% of the women were experiencing their first pregnancy (primigravida). 82.7% of the pregnant women affected carpal tunnel syndrome (CTS) in third trimester of their pregnancy. The average weight gain in affected carpal tunnel syndrome women was significantly more than the asymptomatic women (P<0.001). The total score and mean score of other parts of DASH scoring system in affected carpal tunnel syndrome women were significantly higher than the asymptomatic women (P<0.001). Conclusion: Carpal tunnel syndrome (CTS) in pregnant women, especially during third trimester, can lead to functional disabilities in their upper limb. As a result, it can cause undesirable effects on personal efficiency. So, it is needed to teach and give more information to the pregnant women about these disabilities. واژه‌های کلیدی: سندرم تونل کارپ، زنان باردار، ناتوانی عملکردی Carpal Tunnel Syndrome (CTS), Functional disability, Pregnant women, 40 45 A Azimi Meibody دکتر آزیتا عظیمی میبدی -mail:Nazita_azimi@yahoo.com No SJ Azimi Meibody دکتر سید جلیل عظیمی میبدی No N Bashardoost دکتر نصراله بشردوست No A Hoseinzadeh دکتر امیر حسین زاده No H Hoseinipanah دکتر حسن حسینی پناه No F Ataei دکتر فرید عطایی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی نسبت لاکتات دهیدروژناز تام به لاکتات دهیدروژناز مقاوم به حرارت، در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد و آنژین صدری ناپایدار چکیده: زمینه و هدف: اندازه گیری آنزیم های سرم به صورت معیار متداولی جهت تشخیص بیماران مشکوک به انفارکتوس میوکارد در آمده که از میان آنها می توان به لاکتات دهیدروژناز (LDH) و ایزوآنزیم های آن اشاره کرد. هدف این مطالعه مقایسه نسبت LDH تام به LDH مقاوم به حرارت، در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد (MI) و آنژین صدری ناپایدار (UA) بود. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تحلیلی 110 بیمار با MI و 11 بیمار با UA، بستری در بخش CCU بیمارستان اکباتان همدان مورد مطامعه قرار گرفتند. تشخیص بیماری فرد بر اساس علایم بالینی، نوار قلب (ECG) و تغییرات آنزیمی بود. میزان LDH تام و LDH مقاوم به حرارت سرم 24 تا 48 ساعت بعد از بستری بر اساس مقدار مصرف نیکوتین آمید آدنین دینوکلئوتید فسفات (NADH) و تبدیل آن به نیکوتین آمید آدنین دینوکلئوتید (NAD) اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری t و من ویتنی تجزیه و تحلیل گردیدند. یافته ها: نسبت LDH تام به LDH مقاوم به حرارت در بیماران مبتلا به MI 18/0±27/1 و در بیماران مبتلا به UA 39/1±51/2 بود (001/0P<). با کاهش نسبت LDH تام به LDH مقاوم به حرارت، وسعت درگیری میوکارد (تعداد لیدهای درگیر) و میزان کراتینین فسفوکیناز (CPK) افزایش می یافت (01/0P<). نسبت LDH تام به LDH مقاوم به حرارت با سن و جنس و نوع MI و بروز بلوک به دنبال MI و بروز آرتیمی به دنبال MI ارتباط معنی داری نداشت. نتیجه گیری: از اندازه گیری LDH مقاوم به حرارت می توان به عنوان وسیله ای جهت تشخیص دقیق تر MI استفاده کرد. Background and aim: Measurement of serum enzymes levels, such as lactate dehydrogenaze (LDH) and its isoenzymes is a routine way for diagnosis of myocardial infarction. One of these isoenzymes is LDH-1 which is raised after myocardial infarction. The purpose of this study was to evaluate total-LDH / heat resistant- LDH ratio in patients with acute myocardial infarction and unstable pectoral angina. Methods: In an descriptive analitical study 220 patients with suspected myocardial infarction (MI) or unstable pectoral angina (UA), hospitalized in CCU ward of Ekbatan Hospital in Hamedan city were studied. Using WHO's criteria, 110 were classified as having myocardial infarction and 110 as having unstable pectoral angina. The serum level of total-LDH and heat resistant- LDH was measured by NADH exchange method, 24 to 48 hours after their admission to the hospital. Data were analyzed by student-t test and Mann-Witheny test. Result: Our study showed that total-LDH / heat resistant- LDH ratio in MI patients was 1.27±0.18 and it was 2.51±1.39 in UA patients (P<0.001). In our study, we found that when total LDH/ heat resistant- LDH ratio is decreased the severity of myocardial infarction (number of involved leads) and creatine phosphokinase (CPK) is increased (P<0.01). We did not find any relationship between total LDH/ heat resistant- LDH ratio with sex, age, type of MI (Q-wave & Non Q-wave), block after MI and arrhythmia following MI. Conclusion: Our results revealed that measuring heat resistant- LDH can be used as a method for accurate diagnosis of MI. This simple method can be used in centers where other accurate tests are not available. واژه های کلیدی: انفارکتوس قلبی، آنژین صدری ناپایدار، لاکتات دهیدروژناز تام، کراتین فسفوکیناز. Creatine Phosphokinase (CPK), Myocardial Infarction (MI), Unstable Angina (UA), Total-Lactate Dehydrogenaze 46 52 HR Ghasemibasir دکتر حمیدرضا قاسمی بصیر E-mail:hrgb2004@yahoo.com No M Heidarpour دکتر میترا حیدرپور No F Emami دکتر فرزاد امامی No M Jafari دکتر محمد جعفری No A Eftekhari امین افتخاری No AR Mesbah علیرضا مصباح No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی نارسایی حاد کلیه در نوزادان بستری در بخش مراقبت های ویژه کودکان و نوزادان (NICU) بیمارستان قائم(عج) مشهد، 85-1384 چکیده: زمینه و هدف: نارسایی حاد کلیه بصورت یک کاهش ناگهانی شدید در GFR (Glomerular Filtration Rate) تعریف شده است و در بخش نوزادان شایع می باشد. این مطالعه با هدف بررسی انسیدانس، اتیولوژی، شیوه افتراق انواع نارسایی کلیه در نوزادان انجام شد. روش بررسی: در یک مطالعه توصیفی، 750 نوزاد بستری شده در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان قائم(عج) مشهد، از دی ماه 1384 تا دی ماه 1385، با تشخیص نارسایی کلیوی و بر اساس سونوگرافی و پاسخ به مایع درمانی به دو گروه رنال و پره نال تقسیم بندی شدند. این نوزادان از نظر ریسک فاکتورهای پره ناتال، پری ناتال، پست ناتال ریسک فاکتورهای مادری و محیطی و اندکس های مختلف سرمی و ادراری بررسی و داده ها به کمک آمار توصیفی تحلیل شدند. یافته ها: از 750 بیمار پذیرش شده 38 نوزاد (5%) تشخیص نارسایی کلیوی داشتند، که 29 نفر (4/76%) نارسایی پره رنال و 9 نفر (6/23%) نارسایی رنال داشتند. فاکتورهای مستعد کننده همراه با نارسایی کلیوی شامل آسفیکسی (42%)، سندرم غشا هیالن مامبران ((RDS (7/26%)، سپسیس (13%)، دهیدراتاسیون شدید (13%) و بیماری مادرزادی قلبی (2/5%) بودند. نتیجه گیری: نارسایی حاد کلیه یک علت مهم مرگ در نوزادان می باشد. شناسایی فاکتورهای مستعد کننده مثل نارس بودن، آسفیکسی، RDS، ونتیلاسیون و کنترل دقیق وضعیت کلیه های نوزادان در این شرایط ضروری است. پیش آگهی نوع پره رنال در صورت مایع درمانی مناسب، خوب بوده ولی در نوع رنال پیش آگهی وابسته به بیمار زمینه¬ای می باشد و مرگ و میر بالاست. Background and aim: Acute renal failure (ARF) is defined as an abrupt severe decrease in glomerular filtration rate (GFR). ARF is commonly seen in neonates admitted to neonatal intensive care unit. In this article, we have studied incidence, etiology, predisposing factors, management and mortality in neonates affected by ARF. Methods: A descriptive study was took placed at NICU of Qhaem hospital over a period of one year, between December 2005 and December 2006. 750 neonates were evaluated for ARF, according to having two of three following criteria: 1- oliguria: U/A < 1/2cc/kg/h 2- BUN> 20 mg/dl 3- Cr>1/2 mg/dl Patients were assessed for B.S (blood sugar), BUN, Cr, urine index (FENa, Uosm, BUN/cr, U/P osm, RFI, Una), ABG and kidney sonography. According to patient’s response to the fluid therapy and kidney sonography, they were divided into two pre-renal and renal failure groups. Data were analyzed using descriptive statistics. Result: From 750 neonates admitted in NICU, 38 patients (%5) demonstrated ARF. Pre-renal failure was found in 29 newborns (%76/4) and 9 neonates (%23/6). Predisposing factors for ARF were as following: Asphyxia (%42), Respiratory distress syndrome (RDS) (%26/7), sepsis (%13), sever dehydration (%13) and congenital heart disease (CHD) (%5). Nine infants (%23/6) were died. Mortality was significantly higher in intrinsic renal failure (%88). Conclusion: ARF is still an important etiology of mortality in newborns. Diagnosis of predisposing factors (prematurity, asphyxia, RDS, ventilation and careful kidney control in newborn is essential in this problem. واژه های کلیدی: بخش مراقبت های ویژه نوزادان، مایع درمانی، نارسایی حاد کلیه، نوزاد، Keywords: Acute renal failure, Newborn, NICU. 53 57 H Boskabadi دکتر حسن بسکابادی E-mail:boskabadih@mums.ac.ir No Gh Mamouri دکتر غلامعلی معموری No MA Kiani دکتر محمد علی کیانی No M Nouri دکتر مهران نوری No M Rajabpour دکتر مسعود رجب پور No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی ارتباط عفونت با هلیکوباکتر پیلوری و سندرم X قلبی چکیده: زمینه و هدف: علت سندرم X قلبی (CSX) هنوز به طور کامل مشخص نمی باشد ولی احتمالاً اختلال عملکرد اندوتلیم و التهاب در پاتوژنز آن نقش مهمی بازی می کند و ممکن است بعضی عفونت ها در این فرآیند التهابی نقش داشته باشند. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط عفونت با هلیکوباکترپیلوری و سندرم X قلبی انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه مورد-شاهدی 54 بیمار با تشخیص سندرم X قلبی (گروه مورد) و 168 بیمار مراجعه کننده جهت جراحی الکتیو (گروه شاهد) در سال 1386 مورد بررسی قرار گرفتند. مشخصات بیماران و نوع بیماری آنان پس از تشخیص، از طریق مصاحبه با بیماران و همچنین داده های آزمایشگاهی و آنژیوگرافی جمع آوری گردید. سپس با روش ELISA تیتر آنتی بادی ضد هلیکوباکترپیلوری نمونه خون بیمار اندازه گیری شد. داده های به دست آمده با استفاده از آزمون های آماری آزمون کای دو و Mantel hanzel تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: میانگین سن بیماران مورد مطالعه 99/8±54/54 سال بود. بر اساس نتایج این مطالعه تعداد 44 نفر (5/81%) از بیماران در گروه مورد و 95 نفر (5/56%) در گروه شاهد سرولوژی مثبت از نظر هلیکوباکترپیلوری داشتند (001/0P<). عفونت با هلیکوباکترپیلوری در بیماران مبتلا به سندرم X قلبی بر حسب سابقه دیابت و سابقه فشارخون تفاوت آماری معنی داری نداشت. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که عفونت مزمن به هلیکوباکترپیلوری با سندرم X قلبی همراهی دارد و به نظر می رسد که التهاب مزمن ناشی از آلودگی با این میکروارگانیسم در پاتوژنز سندرم X قلبی نقش بازی می کند. Background and aim: There is no obvious etiology for cardiac syndrome X (CSX). Some mechanisms, such as endothelial dysfunction and estrogen deficiency have been involved. In this study, we tried to find the association between Helicobacter pylori (HP) infection and cardiac syndrome X. Methods: In this case control study in year 2007, 54 cardiac syndrome X-affected patients and 168 referred patients to the Taleghani hospital for elective surgery were included. Data were collected by interview physical examination, laboratory and angiographic findings. Then, Serum anti-Helicobacter pylori antibody (IgG) was determined by enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA). Statistical analysis was performed using Chi-square, and Mantel- Hanzel tests with SPSS software. Result: According to the results of this study, 54 patients were considered as case group and meeting diagnostic criteria for cardiac syndrome X. The mean age of subjects was 54.54±8.99 years (range=38 to 72 years). From the total 54 case group patients, 44 patients (81.5%) were positive for helicobacter pylori and from 168 control patients, 95 patients (56.5%) were positive (P<0.001). There was no significant difference between history of diabetes and blood pressure in H.pylori-positive cardiac syndrome X-affected patients Conclusion: According to the results of this study, a probable role for HP infection seems to be involved in the pathogenesis of CSX. واژه های کلیدی: آنژین قلبی، سندرم X قلبی، هلیکوباکترپیلوری Cardiac syndrome x, Coronary artery, Helicobacter pylori, Vascular diseases. 58 63 MH Said MohammadZade دکتر میر حسین سید محمد زاده No A Eishi دکتر علی عیشی No R Behrozian دکتر رامین بهروزیان No E Rahimi دکتر عزت اله رحیمی E-mail:rahimi258@hotmail.com No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID مقایسه اثربخشی چهار روش درمانی اختلال تبدیلی حاد چکیده: زمینه و هدف: با وجود شیوع قابل توجه اختلال تبدیلی توافق چندانی در مورد مؤثرترین روش درمان آن وجود ندارد. این مطالعه با هدف مقایسه اثر بخشی چهار روش درمانی اختلال تبدیلی حاد و عود یکماهه آن انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی 80 بیمار مبتلا به اختلال تبدیلی حاد به روش نمونه گیری آسان انتخاب و به صورت تصادفی تحت درمان با چهار روش تلقین، آرامسازی عضلانی ساده، هیپنوز و تزریق وریدی دیازپام قرار گرفتند. سرعت حذف علامت، فراوانی بهبودی و عود یک ماهه در آنها مقایسه و داده ها به وسیله آزمون های کای دو، فیشر و آنکوا تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: میانگین زمان بهبودی در روش آرامسازی عضلانی نسبت به روش تزریق دیازپام و هیپنوز بطور معنی داری کمتر بود (05/0P<). در بیماران مبتلا به همبودی (Comorbidity) میانگین زمان پاسخ بطور معنی داری کمتر از بیماران بدون همبودی بود (05/0P<). عود یکماهه ارتباط معنی داری با روش درمانی و سایر متغیرها نداشت. نتیجه گیری: هر چهار روش درمانی در اختلال تبدیلی حاد، بهبودی قابل توجه ایجاد می کند، ولی در روش آرامسازی عضلانی این بهبودی سریع تر از روش هیپنوز و تزریق دیازپام صورت می گیرد. Background and aim: In spite of high prevalence of conversion disorder, there is no widely acceptable effective treatment for it. In this study, we compared four ways of treatment in acute conversion disorder and it’s recurrent after one month. Methods: In a clinical trial study, we selected 80 patients with acute conversion disorder using simple sampling method. They were divided randomly into four treatment groups. (Suggestion, simple muscle relaxation, hypnosis, and diazepam injection) The speed of syndrome elimination, recovery frequency, and one month’s recurrence were compared. The results were analyzed with chi-square, Fisher’s exact test and ANOVA. Results: Mean recovery time was significantly less in muscle relaxation group compared to the hypnosis and diazepam injection groups (P<0.05). In patients with co-morbidity, the mean recovery time was shorter than the mean recovery time in none co-morbidity (P<0.05). There was no significant relation between one month recurrent and way of treatment or other variables. Conclusion: All four ways of treatments bring significant recovery, but in muscle relaxation, recovery is faster than hypnosis and diazepam infusion واژه های کلیدی: اختلال تبدیلی، آرامسازی عضلانی، تلقین، دیازپام، هیپنوز. Conversion disorder, Diazepam, Suggestion, Muscle relaxation, Hypnosis. 64 70 SGh Mousavi دکتر سید غفور موسوی E-mail:mousavi@med.mui.ac.ir No J Rahimi دکتر جمشید رحیمی No H Afshar دکتر حمید افشار No A Ebrahimi دکتر امراله ابراهیمی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID بررسی تاثیر آرام سازی پیشرونده عضلانی بر اضطراب دانشجویان پرستاری در بدو ورود به کارورزی چکیده: زمینه و هدف: اضطراب خود را به صورت یک پدیده پیچیده با درجات مختلف از خفیف تا شدید نشان می دهد که فراگیری را دچار آسیب می سازد و عواملی مانند امتحانات، تهیه مقالات و تجربیات بالینی می تواند برای دانشجویان پرستاری اضطراب ایجاد نماید. این تحقیق با هدف بررسی تاثیر آرام سازی پیشرونده عضلانی بر اضطراب آشکار دانشجویان پرستاری قبل از ورود به محیط بالینی انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی ابتدا 40 نفر از دانشجویان پرستاری که قصد گذراندن کارورزی را داشتند انتخاب و بطور تصادفی در دو گروه 20 نفری آزمون و شاهد تقسیم شدند. در گروه آزمون به مدت دو هفته روزی سه بار (یک بار به همراه پژوهشگر و دوبار به تنهایی در منزل) آرام سازی پیشرونده عضلانی انجام گرفت. پرسشنامه اضطراب آشکار اشپیل برگر و کنترل شاخص های فیزیولوژیکی (فشار خون، نبض، تنفس، درجه حرارت) در هر دو گروه قبل و بعد از مطالعه (قبل از ورود به محیط بالینی) تکمیل شد. جهت تجزیه و تحلیل داده، از آزمون tو کای اسکور استفاده شد. یافته ها: اکثر واحدهای پژوهش در هر دو گروه مونث (75%) و میانگین سنی آنها 2±7/22 سال بود. از نظر سن، معدل سال های قبلی، علاقه به حرفه پرستاری و رتبه تولد تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه دیده نشد. میانگین نمره اضطراب قبل و بعد از مطالعه در گروه شاهد به ترتیب 2/10±5/27 و 8/8±3/28 (05/0P>) و در گروه آزمون 1/14±2/29 و 19/9±4/25 (05/0P<) بود. نتیجه گیری:با توجه به این که نتایج نشان داد تمرینات آرام سازی پیشرونده عضلانی باعث کاهش اضطراب می شود لذا توصیه می شود دانشجویان قبل از ورود به محیط های بالینی تمرینات آرام سازی پیشرونده عضلانی را انجام دهند. Background and aims: Anxiety is a complicated process appearing from low to high which may reduce the learning ability. It is common among nurses as they struggle to cope with increasingly complicated stressors such as examinations, article preparation and practical experiences. The aim of this study was to evaluate the effect of muscle relaxation on reduction of anxiety in nursing students before starting the internship program. Methods: In this study, 40 nursing students who were going to start their internship program were randomly divided into two equal groups. Before starting the internship program, all students were asked to fill a questionnaire (Spielberger Test Anxiety) to measure their anxiety. In addition, physiological parameters (blood pressure, pulse, respiration, temperature) were collected before and after the study in both groups. During a 45-min session, muscle relaxation training was given to the test group. Muscle relaxation practice was continued three times per day for two weeks. Two weeks after starting the internship, Spiel Berger Test Anxiety and physiological parameters were collected again in both groups. Data were analyzed using Chi-square and t tests. Results: The average age of the students in both groups was 22.7±2 (range=21 to 25 years) and the majority of the students were female (75%). No significant difference was observed between two groups for willingness to the nursing profession, birth rank and the average scores of the students from the previous years. The average anxiety score in control group before and after the study was 27.5±10.2 and 28.3±8.8 respectively (P>0.05). Average anxiety score in test group before and after the study was 25.4±19.5 and 29.2±14.1 respectively (P<0.05). Conclusion: To alleviate stressors associated with practical practice and create a healthy work environment for practice, it is recommended that nursing students have some progressive muscle relaxation before entering practical environments. واژه های کلیدی: آرام سازی پیشرونده عضلانی، اضطراب، دانشجو، محیط بالینی. Keywords: Stress, Progressive muscle relaxation, Practice, Nursing students 71 77 A Hasanpour Dehkordi علی حسن پور دهکردی E-mail: Ali_2762002@yahoo.com No R Masoudi رضا مسعودی No Sh SalehiTali شهریار صالحی تالی No N Frouzandeh نسرین فروزنده No A Naderipour ارسلان نادری پور No R Pourmirzakalhori رضا پور میرزا کلهری No F Ganjei دکتر فروزان گنجی No

Pubmed PII DOI ISNET IRANMEDEX MAGIRAN SID تظاهر ناشایعی از کارسینوم سلول کلیوی: متاستاز به اسپرماتیک کورد سمت مقابل چکیده: زمینه و هدف: کارسینوم سلول کلیوی (RCC) با تظاهرات متفاوتی مشخص می شود که شامل متاستازهای غیر معمول و سندرم های پارانئوپلاستیک است. معرفی بیمار: بیمار آقای 60 ساله ای است که 7 سال پیش به دلیل تشخیص کارسینوم سلول کلیوی چپ تحت عمل جراحی نفروکتومی قرار گرفته بود. پس از 7 سال به دلیل لمس توده ای در همی اسکروتوم راست خود مراجعه نمود. در پاتولوژی بیمار متاستاز کارسینوم سلول کلیوی چپ به اسپرماتیک کورد سمت مقابل گزارش گردید و برای بیمار تصمیم به ارکیکتومی گرفته شد. نتیجه گیری: متاستاز RCC به وریدهای اسپرماتیک می تواند از طریق جریان رتروگراد از ورید کلیه انجام گیرد، لذا در بیماران باRCC در طی فالواپ ،معاینه دقیق ژنیتال خارجی برای رد متاستازهای مخفی باید انجام شود. Background and aim: Renal cell carcinoma (RCC) is a common type of kidney cancer which demonstrates different symptoms such as uncommon metastasis and paraneoplastic syndrome. Description of the patient: A sixty year man was diagnosed as having a left renal cell carcinoma and underwent for nephrectomy surgery seven years ago. After seven years from the surgery, he referred with complain for feeling a mass in the right hemi-scrotum. In his pathology report, he was diagnosed for metastatic RCC in his contralateral spermatic cord and underwent for orchidectomy surgery. Conclusion: This case is the first report for this type of metastasis. RCC can spread through retrograde flow from the renal vein to spermatic veins, so suggesting that a careful examination of the external genitalia should be performed in patients with RCC during the follow up period to exclude hidden metastases in these patients. واژه های کلیدی: اسپرماتیک کورد، کارسینوم سلول کلیوی، متاستاز. Keywords: Spermatic cord, Renal Cell Carcinoma, Metastasis 78 80 AA Yarmohammadi دکتر علی اصغر یار محمدی No H Ahmadnia دکتر حسن احمدنیا No M Moulaei دکتر محمود مولایی E-mail:moulaei@yahoo.com No